List do Księży Proboszczów Neoprezbiterów i do Neopreziterów w sprawie wspólnej modlitwy brewiarzowej (Currenda 3/2006)

„Gdzie dwaj lub trzej zbierają się w moje imię,

jestem pośród nich”

Mt 18,20

Drodzy Bracia w Chrystusowym Kapłaństwie,

W przytoczonych słowach Pan Jezus jednoznacznie dowartościował spotkania modlitewne w małych grupach. Modlitwa nawet niewielkiej wspólnoty czerpie swoją moc ze zjednoczenia z Chrystusem trwającym w jedności z Ojcem i z tymi, którzy się gromadzą w Jego Imię. Modlitwa wspólna staje się zatem modlitwą samego Jezusa, który wstawia się za nami u Ojca i gwarantuje jej skuteczność.

Do takiej modlitwy, nie tylko z wiernymi, ale także ze współbraćmi w kapłaństwie, winien czuć się zobowiązany każdy prezbiter, podejmujący od dnia święceń misję zleconą mu przez Chrystusa w Kościele – Wspólnocie wspólnot.

Dlatego zwracam się do Księży Proboszczów Neoprezbiterów i do Księży Neoprezbiterów z serdeczną zachętą, aby od samego początku wspólnej pracy duszpasterskiej w parafii, podjęli także wspólną modlitwę brewiarzową, w wymiarze przynajmniej jednej godziny liturgicznej codziennie. Celebracja liturgii godzin może być sprawowana podczas spotkań na plebanii, w kościele wspólnie z laikatem oraz w połączeniu z nawiedzeniem Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, a także w kaplicy na plebanii, o ile taka istnieje. (Większe wspólnoty kapłańskie mogą się zwrócić z prośbą o ustanowienie w domu kapłańskim kaplicy z Najświętszym Sakramentem, co bardziej ułatwi codzienną celebrację liturgii godzin i nawiedzenie eucharystyczne).

Trzeba nam nieustannie wypraszać potrzebne światła i Bożą pomoc, gdyż niewiele zależy w parafii tylko od naszego działania, a wszystko od łaski Bożej i świadectwa kapłana, który się modli i tym samym oddaje Bogu chwałę.

We wspólnotowej modlitwie wyrażać się będzie wiara w zapewnienie samego Jezusa, który przyrzekł swoją obecność, a więc i aktywność tam, „gdzie dwóch albo trzech gromadzi się w Jego imię”.

Księże Proboszczu!

Pamiętając o słowach Benedykta XVI skierowanych do duchowieństwa w archikatedrze warszawskiej (25 maja 2006), że młody kapłan „potrzebuje u swego boku poważnego mistrza, który mu pomoże, by nie zagubił się pośród propozycji kultury chwili”, proszę, aby Ksiądz Proboszcz był dla Księdza Neoprezbitera owym poważnym mistrzem. Niech wyraża się to w artyzmie ducha i kapłańskiej duchowości, w postawie wymagającej życzliwości i dzielenia się duszpasterskim doświadczeniem, w tym także podstawową opcją na rzecz ubogich w parafii.

Księże Neoprezbiterze!

Zwracam się do Księdza, o przyjęcie wezwania do wspólnotowej modlitwy brewiarzowej na plebanii, czy w parafialnym kościele, jako coś oczywistego, jako wyraz duszpasterskiej troski i uznania prymatu łaski a nie własnej aktywności. Nic kapłanów nie usprawiedliwia od niepodjęcia tego apelu, wzmocnionego jeszcze słowami Benedykta XVI. Nie tłumaczą nas szkolne obowiązki, bo przy odrobinie dobrej woli i wiary w moc wspólnej modlitwy wszelkie przeszkody mogą być pokonane.

Wyrażam nadzieję, że te pełne troski pasterskie słowa kierowane do kapłańskiej wspólnoty przyniosą błogosławiony plon modlitwy. Jest ona tym bardziej potrzebna wówczas, gdy coraz częściej potykamy się o nieskuteczność naszej duszpasterskiej oferty. W takich sytuacjach sam Chrystus radził, aby korzystać ze środków ubogich takich jak post i modlitwa, gdyż okazują się one najbardziej skutecznym środkiem duszpasterskiego oddziaływania (por. Mt 17,21).

Drodzy Bracia!

„Trwajcie gorliwie na modlitwie” (Kol 4,2). Bierzcie codziennie we wspólnocie kapłańskiej do rąk brewiarz, mając przed oczyma panoramę spraw i problemów, z którymi borykają się dusze ludzkie powierzone waszej pasterskiej trosce. Niech pamięć o nich dodatkowo motywuje was, aby codziennie wznosić ręce do Pana i trwać na wspólnej modlitwie, aby sprawa Boża zwyciężała.

Na wytrwałą modlitwę w kapłańskich wspólnotach parafialnych z serca błogosławię.

Tarnów, 4 sierpnia 2006 r. we wspomnienie św. Jana M.Vianneya,

† Wiktor Skworc

Biskup Tarnowski