Jezus jest moim Królem. Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata – B

Piłat pytał Jezusa czy jest Królem żydowskim. W odpowiedzi usłyszał, że Królestwo i królowanie Jezusa nie jest z tego świata, że nie odnosi się tylko do narodu żydowskiego, a  jego trwanie jest otwarte na przyszłość, na sferę ducha i na dawanie świadectwa prawdzie.

Dawanie świadectwa prawdzie to także zadanie uczniów Chrystusa, to zadanie nas kapłanów. Dawać świadectwo prawdzie to żyć zgodnie z tożsamością, z tym kim jestem: człowiekiem, chrześcijaninem, kapłanem. Jezus nie boi się prawdy o sobie, chociaż życie jej duchem kosztuje oskarżenia ludzi , dialog z Piłatem, śmierć na krzyżu. Ci, którzy w Jezusie odnajdują swego Króla winni nie tylko go słuchać, ale i naśladować przez wierność misji, nawet wśród cierpień i wzgardy świata.

Zatem bycie kapłanem przez pryzmat marzeń z Seminarium, prymicyjnych życzeń, a bycie kapłanem po latach od święceń, powinno być bardziej dojrzałe, ale równie gorliwe, twórcze, jednoznaczne i czyste, jak u początku. Bywa jednak, że oprócz kapłanów, którzy zachowali gorliwość neoprezbitera przez dziesiątki lat posługi, są bracia, którym z tych ideałów niewiele pozostało. Choroby, starość nie są tu jedynymi trudnościami. Bywa, że obok księży, którzy pamiętają, że przyjęli diakonat i służą Bogu i ludziom z oddaniem i poświeceniem, są bracia, którzy oczekują służby ze strony innych, czasem z tytułów wyimaginowanych. Wysoko podnoszona poprzeczka oczekiwań ze strony wiernych świeckich i świata wobec kapłanów nie musi być walką z Kościołem, ale może być wołaniem o autentyzm naszego życia, o życie prawdą daru, sakramentu, który przyjęliśmy. Godność zobowiązuje. Jeżeli Jezus jest moim Królem, „który się na to narodził i na to przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie”, to i mnie obowiązuje dawanie świadectwa prawdzie. Prawdzie zawartej w Ewangelii, w nauce Kościoła, ale i prawdzie przyjętego Kapłaństwa.

Bez wątpienia pytanie o wierność i jakość naszego posługiwania powraca w różnych wymiarach naszego życia. W modlitwie, w medytacji, w rachunku sumienia, w poszukiwaniach „więcej”. W Uroczystość Chrystusa Króla pojawić się powinna także w pytaniu: czy Jezus jest moim Królem i czy świat jest w stanie to rozpoznać po stylu mojego życia i posługiwania?

Bp Stanisław Salaterski – biskup pomocniczy diecezji tarnowskiej.

Udostępnij Tweet