Zasłuchani w słowo Boże. Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny rozważamy scenę Zwiastowania (Łk 1, 26-38). Anioł Gabriel pozdrowił Maryję: „Bodź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami” (Łk 1, 28). Te słowa wywołały w sercu Niepokalanej zamieszanie, zawstydzenie, skrępowanie. Św. Łukasz zanotuje: „Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie” (Łk 1, 29). Tak na pochwałę reaguje serce czyste i pokorne. Jest to pewnego rodzaju zawstydzenie, że ktoś zwrócił na mnie uwagę, a ja całkowicie się tego nie spodziewałem. Maryja słuchając słów powitania starała się zrozumieć ich znaczenie. Serce Maryi było zasłuchane w słowo Boże. W odpowiedzi na słowa Anielskiego posłańca, Maryja wypowie swoje wielkoduszne „tak”: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1, 38).

Idąc za przykładem Maryi Niepokalanej, możemy powiedzieć, że każdy uczeń Jezusa jest zaproszony do uważnego słuchania słowa Bożego. Kto słucha słów Jezusa, ten buduje swój „dom” na mocnej skale (por. Mt 7, 24). Żeby odpowiedzieć na Jego powołanie, należy najpierw usłyszeć Jego głos i wezwanie „pójdź za Mną” (por. Mk 1, 17). Tak było z naszym powołaniem kapłańskim. Tak również jest w naszym „dzisiaj” głoszenia słowa i sprawowania sakramentów. Powierzona misja powinna być zawsze poprzedzona uważnym wsłuchiwaniem się w słowo Boże. Kontemplacja słowa Bożego przed przepowiadaniem. „Z tego powodu, przed przygotowaniem konkretnie tego, co powiemy w kazaniu, powinniśmy jako pierwsi pozwolić się zranić temu Słowu, które zrani innych, ponieważ jest to słowo żywe i skuteczne” (Papież Franciszek, Ewangelii gaudium, nr 150). „Każdy człowiek jawi się jako adresat słowa, zachęcany i wzywany, by włączyć się w ten dialog miłości, dając wolną odpowiedź. Tak więc Bóg uczynił każdego z nas zdolnym do słuchania słowa Bożego i odpowiadania na nie” (Papież Benedykt XVI, Verbum Domini, nr 22). Wciąż aktualne jest wezwanie do świadectwa, którego tak bardzo potrzebują ludzie naszych czasów. Świat bowiem pragnie autentycznych głosicieli Ewangelii, którzy by mówili o Bogu znanym sobie i bliskim, jakby Go niewidzialnego widzieli (por. Papież Paweł VI, Evangelii nuntiandi, nr 68).

Zapytajmy dzisiaj siebie: czy nasze przepowiadanie słowa Bożego jest poprzedzone uważnym jego słuchaniem? Czy pod wpływem słuchanego i rozważanego słowa Bożego czujemy się wewnętrznie „zmieszani”? Czy przyjmujemy słowo Boże z wiarą, ale także w postawie pokornego posłuszeństwa? Czy kieruję się w swoich decyzjach wolą Bożą, którą odkrywam w słowie Bożym, w poleceniach naszych przełożonych: Papieża, Biskupa…? Ile czasu poświęcam na modlitwę słowem Bożym w tzw. Lectio Divina?

Jako kapłani, zostaliśmy obdarzeni łaską powołania i zaszczyceni niezwykłą przyjaźnią z Jezusem Chrystusem. To słowa Pana wyprowadzają nas z niewoli grzechu i dają nam moc to wielkodusznego „tak” wypowiadanego naszym kapłańskim życiem. Prośmy dzisiaj Najświętszą Maryję, aby upodobniła nasze kapłańskie serca do swojego Niepokalanego Serce, które z taką uwagą słuchało, przyjmowało i realizowało każde słowo Pana.

Niepokalane Serce Maryi – módl się za nami! Najświętsze Serce Jezusa – uczyń nasze kapłańskie serca, według Serca Twego!

Ks. dr Grzegorz Lechowicz – ojciec duchowny kapłanów diecezji tarnowskiej.

Udostępnij Tweet