Spowiedź dzieci – ks. Adam Kokoszka

Spowiedź jest ważnym wydarzeniem w życiu religijnym dziecka. Wiele dzieci prowadzi bardzo głębokie życie duchowe i dają dowo­dy, że mają bardzo wrażliwie sumienia. Jest to uzależnione od wielu czynników, ale wpływ atmosfery rodzinnej ma wyjątkowe znaczenie. Cenny jest dla dziecka prawidłowy kontakt emocjonalny i duchowy zarówno z matką jak i z ojcem oraz atmosfera miłości i poczucia bezpieczeństwa w rodzinie.

Ogromnie ważną sprawą dla dziecka jest jego przygotowanie do pierwszej spowiedzi i pierwszej Komunii świętej. Przeżycie pierwszej spowiedzi staje się dla dziecka czymś wzorcowym i zara­zem modelowym, i prawdopodobnie w przyszłości tak ono będzie przeżywać każdą spowiedź. Jeśli dziecko doświadczy – na swój spo­sób – w sakramencie pokuty – autentyczne spotkanie z miłosiernym Bogiem w atmosferze miłości i troski o niego, to uformuje prawi­dłowo swoje sumienie. Dlatego tak ważny jest dobór kapłanów na pierwszą spowiedź dzieci.

Dzieci na ogół są szczere i otwarte, i dlatego spowiednik może z łatwością nawiązać z nimi odpowiedni i osobisty dialog. Spowiednik nie powinien w apodyktyczny sposób narzucać dziecku swego zdania lub lekceważyć wypowiedzi dziecka. Rozmo­wy jego z dzieckiem powinny być prowadzone w klimacie zaufania, szacunku, życzliwości i wolności. Wówczas stają się one dla niego ogromną pomocą i mogą nawet uzupełnić pewne braki religijnego wychowania rodzinnego.

Spowiednik powinien przede wszystkim stać się pomocnikiem w formowaniu prawidłowego sumienia, ucząc dziecko właściwej oceny, rozróżnienia pomiędzy dobrem a złem. Dziecko, zwłaszcza dorastają­ce, chce jasno wiedzieć „dlaczego” tak, a nie inaczej należy postępować. Spowiednik winien uczyć prawidłowych postaw wobec Boga, rodziców, rodzeństwa, rówieśników i otaczającego świata.

Bez radości i życzliwości dziecko nie może się pomyślnie roz­winąć. Ale dobroć wobec dzieci należy łączyć ze stanowczością. Dziecko posiada gotowość do ofiary, dlatego trzeba w nim budzić pomysłowość do tej ofiarności i poświęceń oraz zachęcać je do wy­konywania dobrych czynów.

Dziecko przed spowiedzią powinno przeprosić swoich rodzi­ców, nauczycieli, wychowawców. Jeżeli już wcześniej doświadczyło przebaczenia ze strony rodziców, zdolne będzie podobnie doświad­czyć Bożej miłości przebaczającej w sakramencie pokuty. Dlatego spowiedź dziecka powinna być dla niego przeżyciem wyzwalającym radość z otrzymanego przebaczenia Bożego i zarazem powrotem do większej przyjaźni z Bogiem. Nastąpi to wtedy, gdy dziecko przeżyje sakrament pokuty jako zerwanie z tym, co było w jego życiu złe, by rozpocząć nowe lepsze życie.

Pomoc spowiednika w takim przeżyciu jest wyjątkowa, dlatego dziecko pragnie również doświadczyć jego życzliwego nastawienia do siebie. Stawia to przed spowiednikiem konieczność indywidu­alnego podejścia do każdej spowiedzi dziecka, bo dla niego każda spowiedź powinna być wydarzeniem niepowtarzalnym. Spowiednik powinien dążyć do właściwego zrozumienia przeżyć konkretnego dziecka w różnych jego sytuacjach życiowych.

Dość istotne dla przeżycia sakramentu pokuty przez dziecko jest wyznaczenie mu takiej formy zadośćuczynienia, aby ono mia­ło wpływ na jego rozwój duchowy. Taką rolę spełni zadośćuczynie­nie, które faktycznie będzie miało charakter naprawienia wyrządzo­nego zła. Dlatego w praktyce należy wyznaczać jako zadośćuczynie­nie nie tylko modlitwy, ale także wykonanie małych czynów miłości, miłosierdzia i pokuty.

Ks. dr Adam Kokoszka – od wielu lat związany z WSD w Tarnowie (wieloletni prefekt i wicerektor ds. naukowych), wykładowca teologii moralnej, były Wikariusz Biskupi ds. formacji duchowieństwa, należy do familii papieskiej, kanonik gremialny Kapituły Kolegiackiej w Nowym Sączu, protonotariusz apostolski.

Udostępnij Tweet